(หนูขออนุญาตไม่ลงท้าย คะ คับ นะฮะ เพราะอยากให้ทายกันเล่นๆ ว่าธัญวาร์เนี่ยะ เป็นตาหนู หรือยัยหนู ?? อ่าเอาละซิ)
 
ต่อจาก Entry แรกซึ่งแม่ดองไว้นานมากแล้ว  ตอนนี้หนูวัยห้าเดือนหกวันเริ่มรู้เรื่องอะไรหลายอย่างละ  เลยกาดึ๊บกาดึ๊บมาจิ้มๆจิ้มผิดจิ้มถูกแจ้งเกิดเองเลยTongue out  จากน้องเอเลี่ยนตอนนี้เป็นน้องวาร์(ธัญวาร์) มิใช่ชิวาวาน๊า *โอ๊ะอ๋อแอ๋* 
สัญญากับแม่ไว้ว่าจะไม่งอแงงุงินู่นนั่นนี่  ก็ค่อนข้างจะทำได้นิดหน่อยแต่ถ้าปล่อยให้หนูหิวขึ้นมา  ก็ไม่ได้สนจิตอาไรเลยร้องอะฮ้าอะฮ้าตลอด อ็อ็ เรื่องมั๊มหม่ำมันเรื่องหย่ายยยยนินาแม๊แม๊Embarassed  หนูมีน้ำหนักแรกเกิด 4050 กรัม พี่พยาบาลชอบเรียกหนูเด็กอ้วน 
*เกิดมาอ้วนผิดด้วยเหรอเนี่ยLaughing* ทารกอยากจะเซ็งแต่หน้าเซ็งมันทำงัยอะ  ทำได้แค่ยิ้มปากกว้าง ก็พี่พยาบาลสาวๆสวยๆทั้งน๊านนMoney mouth  อะฮ้าอะฮ้าหนูเริ่มจิ้มไม่ค่อยถูกแล้ว  ขอตัวไปม๊ำม๊ำก่อนน๊า  แล้วหนูจะคลานมาจิ้มๆอีกที...ว๊ายวาย
 
หนูตอนแรกเกิด  *ใครๆก็บอกเหมือนชินจังชมัด*
เกือบๆจะมีขวบละ ใกล้วัยหนึ่งเดือนหะหะ
ต่อกันเลย ฉ๋องเดือน อ้อลืมบอกไปหนูเป็นทารกที่ต้องมีหวีติดตัวตลอด เพราะเด๋วทรงผมมันจะตกEmbarassed
สามเดือนแย้ว
ส่วนนี่คิงคอง พี่ชายตัวโต ชอบแกล้งหนูสุดๆอ่าไม่ได้เก๋วกันเลยแต่อยากบอกว่าหนูมีพี่ชาย ฮ่าๆ
 
 
วันหยุดแบบนี้ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆ ส่วนน้องวาร์มีความสุขมากมาย
หยุดยาวแบบนี้พี่เลี้ยงแยะไปหมดช่วยกันเลี้ยงวาร์ใหญ่เลย เฮ้อ..คงหนีไม่พ้นที่จะเป็นเด็กอ้วน
อ๋ายอายอุแว๊อุแว๊
 
 
 
 
 
 
 
 

ถ้าหากว่าเราพูดกัน

posted on 04 Feb 2011 09:15 by yupaudon
ต้นเหตุของความเสียใจ
ก็คือความจริงที่สองเราไม่พูดกัน
ไม่เคยจะมองตากัน ได้แต่คิด
และทำอะไรไปตามต้องการ โดยไม่สนใคร

ต้นเหตุของรอยน้ำตา
ไม่เคยเยียวยารักษาด้วยความเข้าใจ
มันเป็นเพราะความไม่รู้
ไม่เคยดูให้ลึกลงไปข้างในหัวใจ
ได้แต่ทนเก็บไว้ ผิดอะไรไม่เคยคิดถาม

เมื่อไรจะเข้าใจ เมื่อไรจะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ
ให้คำว่ารักเดินทางมาเจอกัน

เมื่อไรจะเข้าใจ ได้ไหมคนดี
ช่วยพังทลายกำแพงที่มี
ให้ใจของเรามีวันที่ดี ที่สวยงาม

ถ้าหากว่าเราพูดกัน ก็คงไม่ทำให้สองเราต้องร้องไห้
และคงไม่เป็นเช่นนี้ คงจะมีทุกวันที่ดีให้กันและกัน
อยากให้เป็นอย่างนั้นพอจะทำให้กันได้ไหม

เมื่อไรจะเข้าใจ เมื่อไรจะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ
ให้คำว่ารักเดินทางมาเจอกัน

เมื่อไรจะเข้าใจ ได้ไหมคนดี
ช่วยพังทลายกำแพงที่มี
ให้ใจของเรามีวันที่ดี ที่สวยงาม

อยากจะลบลืมภาพเก่าเก่า
อยากจะทำให้เรานั้นเข้าใจกันสักครั้ง

เมื่อไรจะเข้าใจ เมื่อไรจะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ
ให้คำว่ารักเดินทางมาเจอกัน

เมื่อไรจะเข้าใจ ได้ไหมคนดี
ช่วยพังทลายกำแพงที่มี
ให้ใจของเรามีวันที่ดี ที่สวยงาม

      ด้วยวัยและวันเวลาที่ลงตัว  ชีวิตครอบครัวของคนสองคนก็มีจุดเริ่มต้น...จนมาถึงวันที่เรามีอีกคนเพิ่มขึ้นมา  เราไม่เคยรู้จักเค้ามาก่อน   ไม่เคยเห็นหน้า  ไม่เคยได้ยินเสียง  ไม่เคยกอด  แต่เราก็พยายามที่จะทำความรู้จักคุ้นเคย  พูดคุยให้เค้าได้ยินเสียง  สัมผัสเค้าผ่านพุงอ้วนๆเพื่อสื่อให้เค้ารู้ว่ามีหลายๆคนรอยิ้มทักทายในวันที่เค้าเกิดมา  

      ตอนอายุครรภ์ประมาณ 12 สัปดาห์ เราเรียกเค้าว่า "น้องเอเลี่ยน" แต่ตอนนี้อายุครรภ์ 28 สัปดาห์ล่ะ ได้ชื่อใหม่เป็น "คนน้อย"  ของพ่อกะแม่  ดิ้นเก่ง หิวบ่อย  ชอบตื่นตอนกลางคืน พึ่งจะรู้ว่าเป็น "แม่" เหนื่อยมาก เริ่มตั้งแต่ตั้งท้องกันไปเลย เป็นแม่ต้องอดทน  เป็นแม่ต้องเสียสละ  นี่ไม่ใช่กฎของการเป็นแม่แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเองโดยสัญชาตญาณ  เพราะความรักลูกอยากให้เค้าปลอดภัยแข็งแรง  แม่ต้องยอมอ้วนเทอะทะเพื่อให้ลูกอิ่ม  ยอมงดใช้เครื่องสำอางค์บางตัวเพื่อไม่ให้ไปรบกวนพัฒนาการของเค้า 

     อยากให้ทุกคนรักพ่อ-แม่ให้มากๆ  ทำดีกับท่านตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่  แวะเวียนไปเยี่ยม  โทรหาบ่อยๆ  ของฝากเล็กน้อยท่านก็ชื่นใจ   อย่าปล่อยให้วันเวลาล่วงเลยจนวันที่เหลือแค่ภาพเก่าๆที่หลายๆคนเคารพกราบไหว้บ่อยยิ่งเสียกว่าตอนที่ท่านมีชีวิตอยู่  เพราะนั่นมันไม่มีความหมายอะไรเลย

                                                                 (โฉมหน้าน้องเอเลี่ยน) Laughing Foot in mouth